Kan je een inspirerend voorbeeld met ons delen van hoe kunst en cultuur emanciperen en verbinden?
Met mijn slow art-activiteiten laat ik mensen spreken, ook en vooral degenen zonder enige voorkennis. Dan blijkt dat elke toeschouwer iets te vertellen heeft, iets toevoegt aan het kunstwerk, iets opmerkt wat de ander niet had gezien. We leren van elkaar. Bij slow art-activiteiten is kunst de verbindende factor.
Welke stem of welk verhaal verdient volgens jou meer ruimte in het cultuurlandschap?
Ook al is er veel inzet van de gemeenschappen en de steden, toch blijven er nog steeds mensen verstoken van cultuur en kunst. In alle leeftijdsfases zijn er mensen die de weg niet vinden naar cultuur en kunst. Kunst blijft in de ogen van die mensen elitair. Musea, cultuurhuizen kunnen hierbij helpen, zoals Amarant reeds doet. Zij kunnen de hand reiken naar organisaties die zich inzetten voor die mensen en met hen samenwerken. Zo kan kunst niet alleen een bepaald segment van de bevolking bekoren en intrigeren, maar zoveel meer mensen raken en troosten.
Als jij één evenement uit de geschiedenis zou kunnen meemaken, wat zou je willen meemaken?
Ik zou graag aanwezig zijn in een Parijs Salon in de 19e eeuw (of beter nog: zelf gastvrouw zijn): cultuur beleven, uitwisselen, praten met aanwezige kunstenaars, filosofen, wetenschappers.
Je kan de lezing van Kim, Mensen van kleur in de schilderkunst, volgen in Gent op 06/03 of in Antwerpen op 13/03.